Συνέντευξη της Βάσιας Αξαρλή για την συμμετοχή της στο EduTrip

 

The team at the Supercomputer Center of UCSD

  • Αρχικά, θα ήθελα να μας μιλήσεις για την εμπειρία της συνέντευξης που χρειάστηκε να περάσεις προκειμένου να επιλεγείς για το ταξίδι στο εξωτερικό.

Καταρχάς, είχε γίνει ήδη μία πρώτη επιλογή μέσα από τις αιτήσεις, οι οποίες ήταν πάρα πολλές φέτος, γύρω στις 600 και γνωρίζαμε ότι ο αριθμός των ατόμων που θα επιλέγονταν για συνέντευξη ήταν πολύ μικρότερος, δηλαδή γύρω στα 60 άτομα. Οπότε αναγκαστικά η πίεση αυξανόταν, ειδικά φέτος, που μειώθηκαν οι θέσεις με αποτέλεσμα να είναι μόνο τέσσερα άτομα σε κάθε πανεπιστήμιο. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε μέσω skype με κάποιους στην Αμερική. Δεν ήξερα πόσους ανθρώπους θα είχα απέναντί μου, τι άτομα, πόσο χρονών. Οπότε είχα προετοιμαστεί για τα χειρότερα και ευτυχώς φάνηκε πολύ καλύτερο από αυτό που περίμενα. Η αλήθεια είναι ότι είχα αγχωθεί αρκετά, διότι ήταν κάτι που το ήθελα πολύ. 

Μόλις άρχισε το skype, λοιπόν, είδα τρεις νέους Έλληνες διδάκτορες από την Αμερική απέναντί μου να μιλούν στα ελληνικά και μετά, που άρχισαν να ηχογραφούν την συνέντευξη, άρχισαν να μιλούν στα αγγλικά. Όλη η συνέντευξη ήταν στα αγγλικά. Στην αρχή, μου έκαναν λίγες από τις ερωτήσεις που ήταν ήδη γνωστές και μετά άρχισαν να μου κάνουν κάποιες ερωτήσεις οι οποίες ήταν περισσότερο κρίσεως, προκειμένου να δουν κάποια γενικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μου. Η συνέντευξη διήρκεσε περίπου μισή ώρα.

  • Τι θεωρείς ότι ήταν αυτό που σε έκανε να ξεχωρίσεις από τους άλλους υποψηφίους;

Αυτή ήταν και μία από τις ερωτήσεις στην συνέντευξη. Είναι γεγονός ότι τα άτομα που έφτασαν μέχρι τις συνεντεύξεις, ήταν άτομα που είχαν σίγουρα πολύ καλό ακαδημαϊκό υπόβαθρο, δηλαδή βαθμούς, περασμένα μαθήματα και πέρα από αυτό, ασχολούνταν με πολλά πράγματα πέρα από την σχολή, ήταν δηλαδή πολυσχιδείς προσωπικότητες. Αυτά ήταν τα κριτήρια για να ξεχωρίσει η αίτηση σου. Αλλά η συνέντευξη είναι ένα βήμα παραπάνω για να ξεχωρίσεις ως άτομο. Και γι’ αυτό πραγματοποιείται κιόλας και θεωρώ ότι αυτό που ξεχώρισαν στα παιδιά που κατάφεραν εν τέλει να πάνε, ήταν το πόσο πραγματικά ήθελαν να το κάνουν αυτό, το πόσο πίστευαν στον εαυτό τους, όχι με την έννοια ότι έχεις αυτοπεποίθηση, αλλά ότι μπορείς να βοηθήσεις στο πρόγραμμα. Έχεις όνειρα, έχεις κίνητρο, έχεις στόχο και πιστεύεις ότι ίσως με λίγη βοήθεια μπορείς να τα καταφέρεις. Σίγουρα ενδιαφέρονται για το ομαδικό πνεύμα και την συνεργατικότητα. Σίγουρα κοιτούν την ετοιμολογία και την κρίση σου σε κάποια θέματα αλλά δεν τους νοιάζει τόσο να συμφωνούν με αυτά που θα απαντήσεις, αλλά περισσότερο με το πώς δομείς τις απαντήσεις σου και το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου. Δηλαδή κάνουν κάποιες ερωτήσεις για να μπορέσουν να καταλάβουν πώς αντιδράς σε δύσκολες καταστάσεις, γιατί εμείς κινηθήκαμε σε μια ξένη χώρα με ξένα άτομα, με πίεση, δύσκολα προγράμματα.

  • Θεωρείς ότι η συμμετοχή σου σε έναν εθελοντικό σύλλογο, όπως είναι το Chemecon, σε βοήθησε να επιλεγείς ανάμεσα στους υπόλοιπους φοιτητές;

Από όσους πήραν συνέντευξη, όλοι ήταν σε κάποιο εθελοντικό οργανισμό, δηλαδή πλέον θεωρείται απαραίτητο για να ξεχωρίσεις. Η αλήθεια είναι ότι το Chemecon δεν το ήξεραν τα παιδιά εκεί διότι είναι πολύ καινούργιος οργανισμός. Ωστόσο, σίγουρα η δράση μου στο Chemecon έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο και για την επιλογή μου γιατί δείχνει κάτι το γεγονός ότι ασχολείσαι με τον εθελοντισμό, με την σχολή σου και ότι θέλεις να βελτιώσεις το ακαδημαϊκό σου περιβάλλον, που ήταν και ο κύριος σκοπός του προγράμματος στην Αμερική. Δεν θεωρώ ότι η συμμετοχή στο Chemecon ήταν αυτό που με ξεχώρισε, αλλά ήταν κάτι σχεδόν απαραίτητο.

  • Μίλησε μας για το ταξίδι. Πόσο διήρκεσε, πού έμεινες, ποια μέρη επισκέφτηκες;

Ήταν το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής μου. Ταξίδευα συνεχόμενες μέρες με αεροπλάνο και έβλεπα την ανατολή και την δύση του φεγγαριού και του ήλιου από πολύ κοντά. Γενικά το ταξίδι ήταν αρκετά τραγελαφικό. Φύγαμε πρωταπριλιά και την κυνηγούσαμε από πίσω. Κυριολεκτικά τρέχαμε κόντρα στον χρόνο! Ταξιδεύαμε συνολικά τριάντα ώρες και ήταν ακόμα ίδια μέρα όταν φτάσαμε Αμερική. Είχαμε και κάποιες δυσκολίες με τα αεροπλάνα, διότι πλέον χρειάζονται πολλοί έλεγχοι για να μπεις στην Αμερική. Πήγαμε στο San Diego, γιατί ήμασταν στο πανεπιστήμιο του UCSD. Ήταν πραγματικά απίστευτο το μέρος…Καλιφόρνια, American dream. Τα παιδιά που μας φιλοξένησαν ήταν πραγματικά απίστευτα. Πήγαμε και στο Πανεπιστήμιο του Los Angeles, το UCLA, οπότε ζήσαμε και λίγο το LA LA Land και είδαμε και λίγο το San Francisco επειδή χάσαμε μια πτήση. Στον γυρισμό, είχαμε συνολικά τέσσερις μέρες επιστροφή και έτσι είχαμε την τύχη να πάμε και Νέα Υόρκη και Φρανκφούρτη, και πραγματικά να συμπληρωθεί η ακαδημαϊκή εμπειρία με ένα τεράστιο ταξίδι μεταφορικά και κυριολεκτικά. Όλο αυτό πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Corallia, που φέρνει χορηγούς που μας πληρώνουν τα εισιτήρια και κάποια άλλα έξοδα, αλλά η διαμονή μας εκεί είναι ξεκάθαρα εθελοντική από τη Hellenic Associations των πανεπιστημίων. Οπότε μας φιλοξενούσαν άτομα των ελληνικών οργανισμών των πανεπιστημίων. Εμένα με φιλοξενούσε η Σοφία Χηράκη που είναι η μόνη γυναίκα στο πρόγραμμα και η καλύτερη συγκάτοικος και μέντορας που μπορούσα να φανταστώ. Τα αγόρια τα φιλοξενούσαν άλλοι Έλληνες υποψήφιοι διδάκτορες. Εκτός από τους διδάκτορες οι καθηγητές που είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ήταν πανάξιοι και αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο ταπεινοί ήταν και το ότι μας μιλούσαν για θέματα και πέρα από την επιστήμη τους. Χαρακτηριστικά, ο head του Bioengineering, Prof Chien, 85 χρονών μας είπε ότι εσείς θα γίνετε σπουδαίοι επιστήμονες,αλλά μην ξεχνάτε ότι είστε και άνθρωποι και πρέπει να είστε ευτυχισμένοι και ότι μερικές φορές μπαίνουμε πολύ βαθιά σε έναν τομέα στην ζωή μας, αλλά ίσως να μην είναι τελικά το μοναδικό που μας ολοκληρώνει. Γενικά, τα μαθήματα ζωής που πήρα ήταν πολύ σημαντικά και θεωρώ ότι ωρίμασα μέσα σε αυτό το ταξίδι πάρα πολύ.

  • Θα ήθελες να μας μιλήσεις για το πανεπιστήμιο που επισκέφτηκες;

Καταρχάς οι διαστάσεις του πανεπιστημίου είναι πολύ μεγάλες, οι αποστάσεις γίνονται μόνο με skate, με ποδήλατο ή με μηχανάκι, δηλαδή δύσκολα το περπατάς όλο. Η βιβλιοθήκη του είναι η βιβλιοθήκη που έδειχνε στην ταινία inception, στο τελευταίο όνειρο, το φρούριο στο χιόνι. Αυτό το τεράστιο κτήριο είναι ένα απίστευτο αρχιτεκτονικό επίτευγμα. Θεωρώ ότι το πιο σημαντικό ήταν η συνεργασία που υπήρχε, ήταν σαν μία καλοκουρδισμένη κυψέλη. Η συνεργασία μεταξύ διαφορετικών τμημάτων, μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων και εθνών, μεταξύ καθηγητών, φοιτητών και διδακτόρων, όλα ήταν ένα και υπήρχε πάρα πολύ αυτή η νοοτροπία ότι κάτι έχω να μάθω από τον καθένα. Μάλιστα το γεγονός ότι μπόρεσα να πάω εκεί και να κλείσω κάποια ραντεβού και κάποιες συναντήσεις με καθηγητές, οι οποίοι πραγματικά αντιπροσωπεύουν τη φράση “ ο χρόνος είναι χρήμα “ και να ‘’σπαταλήσουν’’ το χρόνο τους με εμένα, μου απέδειξε ότι θέλουν να δώσουν πίσω αυτό που έχουν κερδίσει και αυτοί. Υπάρχει πολύ αυτή η αίσθηση της συνεργασίας και της ομαδικότητας που βέβαια σε ένα βαθμό γίνεται ελιτίστικη, δηλαδή δεν περνάει ο καλός αλλά ο καλός των καλύτερων, οπότε πολλές φορές οι μονάδες χάνονται για το κοινό καλό άρα κάπου χάνεται και η γραμμή για την κοινή πρόοδο της επιστήμης. Αυτό είναι λίγο το αρνητικό αλλά σε γενικές γραμμές, τουλάχιστον στο επίπεδο που είδαμε εμείς, επειδή δεν μπήκαμε και πολύ βαθιά, ήταν πολύ θετικό για την κοινή επιστημονική εξέλιξη στο θέμα.

  • Οι διαφορές και ενδεχομένως οι ομοιότητες του πανεπιστημίου με το ΕΜΠ;

Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η χρηματοδότηση που υπάρχει εκεί και γίνεται για λόγους, δηλαδή έχουν αποτελέσματα. Τα εργαστήρια είναι απίστευτα, το εργαστήριο Gage Lab είναι το καλύτερο στον κόσμο για bioengineering. Oι άνθρωποι απλά παίρνουν λίγα κύτταρα του δέρματος και μπορούν να τα μετατρέψουν σε νευρικά κύτταρα  και να θεραπεύσουν το Parkinson και το Alzheimer σε λίγα χρόνια, αν είμαστε τυχεροί. Η άλλη μεγάλη διαφορά είναι στο πως είναι δομημένο το όλο σύστημα, το οποίο είναι πολύ πιο ελεύθερο στην επιλογή σπουδών. Εμείς, για παράδειγμα που ακολουθούμε το πτυχίο του χημικού μηχανικού, έχουμε συγκεκριμένο πρόγραμμα σπουδών, συγκεκριμένα μαθήματα σε κάθε εξάμηνο. Αντιθέτως, εκεί είναι ελεύθερη η επιλογή, δηλαδή επιλέγεις εσύ τα μαθήματα που θα πάρεις στο εξάμηνό σου, πώς θα δομήσεις το ωριαίο πρόγραμμα και έτσι οι φοιτητές  έχουν αρκετό χρόνο να τον αξιοποιήσουν όπως θέλουν και να κάνουν και πράγματα για τον εαυτό τους, εθελοντισμό, τέχνες. Το  άλλο πολύ σημαντικό είναι τα societies που υπάρχουν στο πανεπιστήμιο που είναι ακριβώς όπως τα βλέπουμε στις ταινίες. Η ομοιότητα είναι ότι η καρδιά του πανεπιστημίου πάντα είναι οι φοιτητές και αυτό το έχουμε καταλάβει και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και πιστεύω ότι χάρις σε αυτό μπορούμε κι εμείς να καταφέρουμε να φτάσουμε σε ένα επίπεδο καλύτερο από αυτό που είναι στην Αμερική. Εμείς οι φοιτητές μπορούμε και από μόνοι μας να κάνουμε πολλά πράγματα για να βελτιώσουμε τον ακαδημαϊκό χώρο.

  • Τι θεωρείς ότι κέρδισες από αυτό το ταξίδι;

Ήταν μια σημαντική εμπειρία, έζησα πραγματικά το American dream έστω και για λίγο καιρό, το οποίο καταρρίφθηκε σε ένα βαθμό γιατί είναι υπερβολικό για όχι πολύ σημαντικούς λόγους ίσως, αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα του ταξιδιού. Κάτι άλλο σημαντικό που κέρδισα ήταν ότι άνοιξαν οι ορίζοντες μου και είδα συνδυασμούς επιστημών που δεν είχα φανταστεί ποτέ. Μάλιστα, αυτό μου αρέσει πάρα πολύ, να συνδέσω την επιστήμη με τις τέχνες και εκεί το κάνουν έμπρακτα. Ταυτόχρονα, κέρδισα πολλούς φίλους και ανθρώπους που θα θαυμάζω για την υπόλοιπη ζωή μου. Τέλος, κέρδισα μια μεγαλύτερη ώθηση στο να κάνω πραγματικότητα κάποιες ιδέες που είχα στο μυαλό μου από πιο πριν αλλά για κάποιους λόγους δείλιαζα. Αυτό το ταξίδι ήταν μια επιβεβαίωση ότι τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.

  • Πώς σκέφτεσαι να εφαρμόσεις ή να μεταδόσεις αυτά που έμαθες και είδες από το εξωτερικό στην Ελλάδα;

Λοιπόν, το πρώτο που θα γίνει είναι να προσπαθήσω να ενημερώσω όσο περισσότερο κόσμο γίνεται για το educational trip γιατί είναι μια φοβερή εμπειρία που αξίζει να πάνε όσα περισσότερα άτομα γίνεται. Αυτός είναι ένα άμεσος και εύκολος στόχος που μπορεί να γίνει και μέσω του Chemecon και μέσω αυτής της συνέντευξης και μέσω άλλων δράσεων. Έπειτα, οι άλλες ιδέες που ήθελα να εφαρμόσω μέσα στο Πολυτεχνείο είναι η δημιουργία επιστημονικού θεάτρου. Το επιστημονικό θέατρο είναι ένα νέο είδος που συνδυάζει την τέχνη με την επιστήμη, για παράδειγμα fantastic scientific battles όπου ο Σωκράτης θα τσακώνεται με τον Αϊνστάιν ή κάποιες βιογραφίες επιστημόνων ή κάποια θέματα που βασίζονται γενικά στην επιστήμη, την ηθική, την τεχνολογική εξέλιξη… Πολλά άτομα πραγματικά αγαπούν το αντικείμενο του χημικού μηχανικού και γι’ αυτό και το σπουδάζουν, αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα όπως το θέατρο, η μουσική, ο χορός που αγαπάνε εξίσου. Θα ήταν τέλειο να μπορείς να συνδυάσεις πολλά πράγματα που αγαπάς στο πανεπιστήμιό σου. Κάτι άλλο που σκεφτήκαμε και με άλλα παιδιά, είναι να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα στην οποία θα μπορούν οι υποψήφιοι διδάκτορες να ανεβάζουν το αντικείμενο της έρευνάς τους και να μπορούν οι προπτυχιακοί φοιτητές να δηλώνουν την προθυμία τους να βοηθήσουν. Έπειτα να διαλέγουν οι διδάκτορες κάποιους φοιτητές και να μπορούν να αποκτούν εμπειρία. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά με τα ξένα πανεπιστήμια, ότι εδώ δεν έχουν καθόλου έρευνα σε προπτυχιακό επίπεδο. Αυτό είναι μια σκέψη που ελπίζουμε να γίνει.

Να προσθέσω κάτι ακόμη. Θα ήθελα να ευχαριστήσω για την απίστευτη εμπειρία και να πω ότι πάντα υπάρχει κάποιος τρόπος να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική για να το καταφέρουμε.

Chemecon Newsteam,

Μπαριτάκη Καλλιόπη